Wolność moja kochana, wolność moja jedyna, czyli szukam wspólnej krwi, wspólnego umysłu i wspólnej ziemi

Od kilku dni moją duszę dręczy ktoś, kogo obecność szczególnie boli i przy nim nagle proste, świetliste drogi stają się mrocznymi, krętymi manowcami, gdzie za zakrętem może czekać śmierć za życia – jest to kryzys. Ten kryzys jak Trójjedyny Duch Święty(gwoli ścisłości, nie chciałem urazić uczuć religijnych chrześcijan, po prostu takie porównanie weszło mi do głowy :-P), przybrał postać kryzysu osobowości, kryzysu wartości i przede wszystkim – kryzysu wiary. Nie wiem, kim jestem, nie wiem, jakie wartości obrać za priorytety, i nie wiem, czy moja wiara, moja religia jest tym, w czym noc mej duszy stanie się słonecznym dniem. Jestem jak Johnny English – nie wiem, co to ból, nie wiem, co to strach, i nie bójmy się tego powiedzieć, nie wiem nic. Jestem poszukującym człowiekiem, w przystaniach tego świata szukam bezpiecznego mi bastionu, pływam po morzach i oceanach tego świata, a mój umysł wciąż niespokojny, umysł, którym targają skrajne emocje, bo zawsze tkwi w bagnie i porywa go odór tego bagna. Ma osobowość mglista, nie dająca się poznać mym wewnętrznym zmysłom, szukam przewodnika, duchowego czy materialnego, który odkryje prawdę o mej osobowości, prawdę o mych wartościach i prawdę o mej wierze. Chciałbym wybrać właściwą dla mnie drogę, lecz tych dróg są miliardy, każda z nich rozmyta i miałka, lub dróg żadnych nie ma, i na skrzyżowaniu są same ślepe uliczki, kozły oporowe, kończące tu i teraz dalszą drogę. Szukam zespolenia z drugą duszą, by żywoty tych dusz współgrały ze sobą, żyły esencjami swych egzystencji i poza nimi by widzieli życie, lecz poza sobą niczego i nikogo. Szukam drugiej duszy, by dusza ta swym ciepłym słońcem ogrzała moje ego, by moja świadomość zaznała jej pozaziemskiej słodyczy. Pisałem rodzimowiercze lamentacje, które parę lub paręnaście wersów później stawały się hymnami uwielbienia i dziękczynienia. Dziś lamentacji nie napiszę, bo dusza się przed tym wzbrania, i została zakuta w kajdany, których brzęk zasmuca mnie i która nasyca się wbrew woli kolorem czarnej żółci. Moje łzy stały się gorzkim napojem, co dzień gaszę nim me pragnienie, lecz po chwili pragnienie stokrotnie się wzmaga. W mej łzie na mojej dłoni próbuje dostrzec me oblicze z grymasem szczęścia, a dostrzegam je tylko z grymasem bólu i rozpaczy. Zwycięstwo mej duszy przyjdzie, gdy nadejdzie z peryferiów mej duszy wyzwolenie, nazwane prawdą. Jakież to wyzwolenie, jakaż to prawda? Czy poznam prawdę, która przyniesie mojemu ja wolność, a ona sprawi, że co dzień radował się będę ze szczęściem, w przyjaźni z nim żył aż do grobowej deski?