Spowiedź schizofrenika, czyli może, może, ale...

Czasami zagubienie mnie ogarnia, tworzy wokół mnie gęstą, czarną mgłę. Ta czarna mgła wygnała światło jasnego słońca, której ciepło karmiło ciało dobrą energią, karmiło ducha dobrym słowem, które choć niewypowiedziane nigdzie, to kręte drogi jak górskie drogi, kręte drogi mego umysłu uzdrawiało, sprawiało, że te kręte drogi wchłaniały jej lek jak ludzki organizm wchłania aspirynę, by uśmierzyć ból głowy. A ten lek na wyprostowanie krętych dróg jasne kolory rysował wokół mnie, wokół mojej osoby. Im bardziej się starzeje moje ciało, które choć na moje oko nadal młode, to zdające sobie sprawę, że każdy wczorajszy dzień odchodzi do historii, staje się tylko kronikarskim zapisem, który już nigdy nie doczeka się ponownej projekcji. Im bardziej się starzeje moje ciało, tym ono bardziej jest świadome egzystencjalnej pustki mojego ego, mojej jaźni, samotności pośród tłumu. Nie jestem sam, lecz zarazem jestem sam. Sam ze swoją schizofrenią, sam z demonami dręczącymi mnie, sam z... wieloma rzeczami, które nawet kreatywny, artystyczny umysł nie potrafi słowami opisać, choć gdyby Weles włożył mi przy narodzinach pędzel do dłoni, to jakoś nazwałbym to za pomocą linii, kolorów i pociągnięć... surrealizm, impresjonizm, pop-art? A chór jeden wie :-P. Teraz nie mam poetyckiego natchnienia płynącego z Prawii, teraz mam reporterskie natchnienie, by przekazać Wam to, co właśnie teraz przeczytaliście. Kolejny dzień wyprostuje nieznośne meandry? Może. Kolejny dzień wyprowadzi mnie z podziemi na powierzchnię, gdzie naturalne światło słońca życia będzie darzyło? Może. Może... Teraz słucham sobie „Long Way Home” Gareth'a Emery'ego, i dźwięki tego cudownego, trance'owego utworu uświadamiają, jak jeszcze daleka droga do prawdy o mnie... Daleka droga do prawdy o sobie, zanim ją odkryję na dobre...