W zjawie bram odrodzonego sensu

Cały czas poszukuję światłości w swym życiu. By ta światłość pochłonęła ciemność mej frustracji. Czuję palący gniew, który karmi się moją frustracją. Gniew ten prosi, jak w utworze SynthAttack: „feed my rage”, czyli „nakarm moją wściekłość”. Gniewu ten żywi się moim słabym umysłem, bo umysł mój nie znajduje się już oparcia w ideach tego świata, a ja czuję się pozostawiony samemu. Czemu moje myśli wciąż pragną nagrody? Czemu mój umysł pragnie hymnów na jego cześć? „Wiem, że nic nie wiem”: tak rzekł w starożytnej Grecji Sokrates. I tak – wiem, że nic nie wiem. Czy to jest właśnie oznaka tej inteligencji, tej inteligencji, której za potwierdzeniem w swym wnętrzu tak bardzo tęsknie, jak tęsknił król Dawid za Bogiem w biblijnym psalmie nr 63? I tak, może i jestem narcyzem, co pragnie bezustannie uwagi i potwierdzenia, że jego wiersze, jego myśli, jego idee są naprawdę coś warte dla tego świata i są dla niego pożyteczne, a nie topi się w rzece melancholii, która w swą najgłębszą toń zabiera mój sens i twardy fundament mojego umysłu, rozpływający się i rozmiękczający się w oceanie życia. Ale czy kogoś na tym świecie nie ma, kto w głębi siebie tak nie myśli? A ciemność mojej frustracji wciąż pożera snopy światła mojej radości... I znów pozostawiony na pożarcie swojego umysłu... Jak była na początku, teraz i na zawsze, i na wieki wieków, amen.