Imperium odradzającej się śmierci

Nie stąpam po twardej ziemi – cały czas brodzę w bagnie miękkiego światopoglądu, jego brudna i mętna toń woła moje myśli, woła za pewnym gruntem, za Ceroklisem*, by ten grunt wydawał realne plony, soczyste i doskonałe w smaku, lecz cały czas jest on pochłaniany przez tętniący gigantycznym ogniem żar Heliosa**. W mym umyśle chcę mieć swoją twierdzą, zbudowaną z najtwardszego kamienia, a nie ze spróchniałego drewna, którego gnębi notoryczna i nieustępliwa śmierć. Gdy me oczy stykają się z innym oczyma tego świata, gdy słowno-liczbowy sygnał nadaję w eter jakby radiostacja, gdy sygnał ten odbierają cudze umysły, których nikt i nic nie może fedrować, uświadamiam swoją miałkość, zaś swoją Polskę zastaje murowaną, a zostawiam drewnianą. I jakże jest to liche, kruche, aż chce się powiedzieć, wybitnie nadwrażliwe drewno, którego już nie tarany nie muszą przemóc, a bramy zbudowane z tego surowca rozbije w najdrobniejszy pył jedynie powietrze wydmuchane z ust. I cały ten oto mój świat chętnie zaprasza w gościnę stany depresyjne, których przykry zapach kloaczny roznosi się w najodleglejszych zakamarkach mego umysłu. Jakże moje ego nie znosi tego życia, jakże moje życie nie znosi ciągłej niepewności, że jutro moja twierdza znów zostanie zburzona, chociaż wzniesiona dopiero w połowie! „Uderz, wyrwij choć skrawek swej najmocniejszej na świecie pewności, odetnij mieczem głowę Hydry, której łby pożerają twoją twierdzą!” - to chcę wykrzyczeć, to chcę oznajmić wszystkim, że w mej czystości mnóstwo jest dokuczliwego brudu, że mój nektar to cykuta, że moja ambrozja to rozgotowany, mdły ryż albo owoc wilczej jagody. Moja egzystencja zatopiona w otchłani wiecznej ciemności woła do walki, na jej twarzy maluje się berserk, lecz z oblicza berserka spływają łzy, nie przezroczyste, oj nie, lecz krwawe, świdrujące w oczy innych najczerwieńszą z czerwonej krwi. Nie stąpam po twardej ziemi, i nie ulatuję szczęśliwy w białe chmury zawieszone na nieboskłonie, by rzucić z szyderczym uśmiechem najokrutniejsze przekleństwa w stronę bagna miękkiego światopoglądu, by ono wiedziało o utraconej na zawsze ołowianej koronie miękkiego światopoglądu. Nie stąpam po twardej ziemi – lecz żaden żywot na ziemi, tu na ziemi, nie wejdzie na widzialne pastwiska wieczności... Bo ich nie ma... I w tym utwierdzona moja szara nadzieja...

* - prałotewski bóg urodzaju, czczony na ziemiach obecnej Łotwy do XIII-XIV wieku;

** - starogrecki bóg słońca.