Wpierw lamentacja, potem psalm ufności, czyli co mnie gnębi, i co te zgnębienie zdusza

Gdzie w tym świecie miejsce dla mnie, dla mej duszy, która skazić nie chce siebie wszetecznością świata, przywarami, co gnębią ducha tego świata? W muzyce elektronicznej, w przyjaźni z bogami słowiańskimi – tam szukam mego miejsca w tym świecie, którego ja nie rozumiem, a on nie rozumie mnie. W duchowość pragnę się zagłębić, zanurzyć się tam, w rzece, która płynie meandrami mego umysłu. Uwierzcie mi, ja tak bardzo jeszcze chciałbym pokochać Jawię, pokochać jej stworzenie, które co dzień spotykam, ale tego moja podupadła dusza już nie potrafi zrobić. Uwierzcie mi, tylko parę rzeczy, esencji, co tworzą swymi jasnymi barwami ten świat, który jest dla mnie niezrozumiały, powodują, że kula nie przeszyła jeszcze mojego mózgu, że nóż nie przeciął żył, że nie zderzyłem się z twardą ziemię, skacząc jak Hiperborejczyk w głębiny morza, który nasycił już dostatecznie swoją duszę tym, co ofiarował świat. Co ja takiego mam, co mogę ofiarować światu? Co, poza wierszami, które garstka ludzi rozumie? Choć esencje mej duszy zaspokajają jej głód i pragnienie, to nie wiem, gdzie dalej iść. Czuję się zagubiony na manowcach tego świata, jestem przepełniony strachem, a lęk ten sprawia, że paraliż ogarnia me ciało, a ono nie potrafi iść naprzód, lecz oczy tego ciała rozglądają się, patrzą, dokąd podążyć, jego mózg zastanawia się, jak wyrwać się z tych bagien, które wydają się tak daleko położone od osiedli ludzkich. Być może dobrze, że me życie trwa nadal dla Jawii, że żyje na przekór tych plag, co spotykają te życie, ale „weltschmerz” jest wciąż tak samo ogromny. Ja, żyjący z kochanką najpiękniejszą, zwaną muzyką elektroniczną, ja, żyjący w Jawii, wewnątrz warowni, zwanej Prawią. Umysł każe mi trwać w tym życiu, bo piękne chwile tworzą dobrą przeszłość i piękne chwile stworzą dobrą przyszłość, lecz serce mi mówi, że mego nonsensu nic już nie uleczy, że będę zawsze samotny w tłumie, więc co zrobić? Jaką drogą podążyć? Dla kogo w ogóle mam jeszcze żyć? Dla przyjaciół, rodziny, siebie samego, mej poezji? Czuję się rozdarty między rajem a piekłem, i nie mam dokąd iść, bo wszędzie mnie czeka to samo – rozczarowanie i triumf mojej przeklętej nadwrażliwości. Będę żył dla Nawii, ale ja już jestem martwy dla Jawii. Będę żył wespół z boską wolą, w jej ofierze mą duszę złożyłem i ku jej radom dane mi iść, więc idę, i będę żył dla Nawii, i mój czas się skończy na żądanie losu, a nie na moje żądanie. W Welesie ma nadzieja mocna, w Rodzie ma nadzieja utwierdzona, w matczynej, bezpiecznej samotni Mokoszy ma nadzieja kiełkuje. Nie może pętla wisielcza zamknąć na wieczny czas oddech w mych ustach, nie może pistolet wystrzelić kuli w stronę mej głowy, nie może nóż otworzyć żył, by z krwią uciekło na zawsze me życie, bo zaufałem bogom naszych ziem, i wielkiej fali, co jest lawą, co jest symbolem mych trosk i wściekłości, nie mogę pozwolić zalać siedziby mej duszy, nie mogę się w niej utopić. I to muszę pamiętać, takie słowa muszę wyryć na skałach mej pamięci: „jeśli nas dopuścisz na meandry swojego umysłu, my wyprostujemy je i naszym słońcem swarogowym je rozjaśnimy”. Oto me przykazanie, oto ma najświętsza droga, oto ucieczka od schizofrenii, oto sens, który niweczy nonsens.