List schizofrenika do jego taty, list schizofrenika do naszego świata, list schizofrenika do...

Ma dusza pełna boleści się gubi. Gdy widzę prawdę i o tej prawdzie mówią mi usta przyziemności, to w głęboką otchłań spadam z milczącym krzykiem. Losie, Bogu, Absolucie czy ktokolwiek, kto pragnie wysłuchać łkania mego ducha, tak bardzo chciałbym być gruboskórny, tak bardzo chciałbym być kopią ciebie, tato, by z prawdą się godzić i iść dalej. Nie jestem w stanie polubić mej wrażliwości, choć tak bardzo bym chciał, chciałbym być twardy, nieugięty, pancerzem ozdobiony. Skrupuły mnie ranią jak nóż, za dużo myślę i analizuję, a to tylko mi szkodzi w dłuższej perspektywie. Cała wiedza, którą posiadam, nie raduje mnie, bo choć mądry, to i niestety zarazem głupi – miałeś wujku R. rację, gdy mi to rzekłeś pewnego razu. Choć wiedza mym przydomkiem, mą niewidzialną żoną, to jednak zamazana idealnym światem w mej głowie, a ja widzieć chcę prawdę! Ja chcę żyć prawdą, literalnym odbiorem rzeczywistości, by godzić się z nią i żyć dalej, jak ty, tato. Oddam swe wiersze na płomień, na płomień rozgorzały na ołtarzu mego życia, by jego gorące języki pożarły na wieczny czas sens ich słów. Nie chcę wizualnej jedności, nie chcę mentalnej jedności istot tego świata, chcę być jak ty, tato, chcę być odbiciem twej duszy, choćbym zatracił na zawsze poetę w sobie, choćbym zatracił na zawsze oczy, dostrzegające ekspresję muzycznych dźwięków, poetyckie me słowa nieważne są wobec rzeczywistości, którą ja widzę. Ale pisać będę, bo cóż innego mam robić w tym świecie, choć gdyby zjawił się ktoś ponad ludzkimi umysłami, zstąpił na ziemię, poprosiłbym go: "zmień moją duszę, by ona była jak skała, by z prawdą w symbiozie żyła, a niej przeciw niej, a potem w goryczy się topiła, zmień moją duszę, choćbym zatracił ten talent literacki w sobie, dla jednych oczywisty, dla drugich wątpliwy, bo za ten talent literacki i tak dostanę inne talenty". Lecz dusza ma jest krucha, i za tą kruchość nie mogę jej pokochać, a jakże pokochałbym matematykę, fizykę, logikę, papierowe kartki z obliczeniami, bo być może prawda by nie bolała, a ona by współistniała ze mną. Tato, dlaczego nie mogę być taki jak ty?