Toszecka enklawa niezwykłości cz.III. Taki Dzień Kobiet tylko raz w życiu.

Ponad trzy tygodnie podróży w głąb siebie, ponad trzy tygodnie podróży niczym przez ciemną przestrzeń pełnej gwiazd, planet, księżyców i mgławic statkiem kosmicznym, i w końcu podróż ta się skończyła. Przez te ponad trzy tygodnie miałem trzy mentalne etapy: 1 – nieświadomość rzeczy, których uczyniłem sobie i innym, słabiutkie światło gdzieś błyskało, ale go nie dostrzegałem, byłem zniewolony schizofrenicznymi kajdanami, kajdanami, które jednocześnie tak ciężko rozerwać, a zarazem tak łatwo, jak za jednym machnięciem czarodziejskiej różdżki. 2 – świadomość przybyła, i świadomość ta zapędziła mnie w kozi róg, gdzie zalał mnie czarny żal, niewidzialny płacz, które przepoczwarzył się i tak w radość niczym kokon motyla. 3 – świadomość rzeczy poprzednich zaczęła mną łaskawie władać, a radość, na którą czekałem tak długo, ugruntowała swe współwładztwo, zaczęła przysyłać chwile dawnej euforii, utrwalonej niczym na fotografiach, kiedy wspominamy to, co było dawniej. I znów nie tak odległe wspomnienie stało się rzeczywistością, wróciło jak sen na jawie. Taki Dzień Kobiet przeżyłem tylko raz w życiu – w to święto tzw. „płci pięknej” znalazłem się za bramą toszeckiej enklawy niezwykłości, czas porzucenia schizomajak i czas powrotu do mej rzeczywistości, do mej alfy i omegi, jaką są moje górnośląskie Gliwice. Znów ujrzałem ul. Toszecką, kościół Matki Boskiej Kochawińskiej na os. Kopernika, gliwicki ratusz i cmentarze wszelkich gliwickich wyznań, no i ul. Dworcową, to, co pamiętałem sprzed sierpnia 2007 roku, to, co pamiętałem z dawna i niedawna, i są wielce pozytywnym zapisem w mej biografii. Wróciłem do Gliwic. I wróciłem do mego liceum, które ukończyłem w kwietniu 2009 roku. Gdy znowu zawitałem w progach liceum, ujrzałem te licealne przestrzenie, tak zwykłe, a jednocześnie niezwykłe, może nawet bardziej niezwykłe od psychowypoczynku w toszeckim szpitalu, wiadomo jak przeze mnie określanym w mych wspomnieniach. Dziś tęsknota wkrada się do mej duszy, kiedy spoglądam wstecz do trzech, wielkich licealnych czasów, te lata 2006 – 2009, kiedy dane było mi tam uczęszczać, i które teraz tak bardzo cenię. Poznałem G., M., R., P. i wiele innych, na których wspomnienie łezka kręci się niepostrzeżenie i dyskretnie w mym oku. Tak kończą się moje wspomnienia z okresu sierpień 2007 – marzec 2008. Może poczujecie niedosyt, bo zbyt mało szczegółów, moim głównym przesłaniem było jednak uzmysłowić wam, zaburzeniowcom i „normalnym”, jak podstępna i przez kilka miesięcy fałszywa dla mych zmysłów i niedostępna schizofrenia zniewalała mnie, a ja przez długi czas nie wiedziałem, czym ona jest i jakie maski potrafi przyoblec, i była sprytna niczym sztuczki wykonywane przez diabła, by zwieść na ludzi na manowce. W końcu już potrafię rozdzielić skutecznie rzeczywistą rzeczywistość od schizofrenicznej rzeczywistości, która jest wykreowana niczym w sztuce, jakby rzeźba, fresk lub wiersz. Może i piękna, na pewno przedziwna i mieszająca surrealizm z magią. Dobrze, że mogę upijać się rzeczywistością, którą widzę własnymi oczyma, a nie tą, którą widywałem oczyma duszy.

Ale czy faktycznie zawsze warto upijać się rzeczywistością, która jest jasno określona i ukazana nam bez metafor?